Need a length: A how to guide
Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. A villa enim, credo, et: Si ibi te esse scissem, ad te ipse venissem. Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Addo etiam illud, multa iam mihi dare signa puerum et pudoris et ingenii, sed aetatem vides. Quod cum ita sit, perspicuum est omnis rectas res atque laudabilis eo referri, ut cum voluptate vivatur. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; Duo Reges: constructio interrete. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Praeclarae mortes sunt imperatoriae;
Censemus autem facillime te id explanare posse, quod et Staseam Neapolitanum multos annos habueris apud te et complures iam menses Athenis haec ipsa te ex Antiocho videamus exquirere.
Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia?
Polycratem Samium felicem appellabant. Restant Stoici, qui cum a Peripateticis et Academicis omnia transtulissent, nominibus aliis easdem res secuti sunt. Immo videri fortasse. Omnis sermo elegans sumi potest, tum varietas est tanta artium, ut nemo sine eo instrumento ad ullam rem illustriorem satis ornatus possit accedere. Cui vero in voluptate summum bonum est, huic omnia sensu, non ratione sunt iudicanda, eaque dicenda optima, quae sint suavissima. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Sed quamvis comis in amicis tuendis fuerit, tamen, si haec vera sunt-nihil enim affirmo-, non satis acutus fuit. Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Id mihi magnum videtur. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Quare, quoniam de primis naturae commodis satis dietum est nunc de maioribus consequentibusque videamus. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Minime vero, inquit ille, consentit.
Nec enim figura corporis nec ratio excellens ingenii humani significat ad unam hanc rem natum hominem, ut frueretur voluptatibus. Ita finis bonorum existit secundum naturam vivere sic affectum, ut optime is affici possit ad naturamque accommodatissime.
- Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae;
- Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus?
- Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando;
Nunc vides, quid faciat. Frater et T. Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Sunt enim quasi prima elementa naturae, quibus ubertas orationis adhiberi vix potest, nec equidem eam cogito consectari. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Peccata paria. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali.
- Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest.
- Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune.
- An eum locum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt?
- Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere.
- Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia.
Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur? Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Ita ceterorum sententiis semotis relinquitur non mihi cum Torquato, sed virtuti cum voluptate certatio. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat?
Hoc est non dividere, sed frangere.
Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Nam ista vestra: Si gravis, brevis; Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Negarine ullo modo possit numquam quemquam stabili et firmo et magno animo, quem fortem virum dicimus, effici posse, nisi constitutum sit non esse malum dolorem? Quid, si non modo utilitatem tibi nullam afferet, sed iacturae rei familiaris erunt faciendae, labores suscipiendi, adeundum vitae periculum? Falli igitur possumus. Transfer idem ad modestiam vel temperantiam, quae est moderatio cupiditatum rationi oboediens.
- Sedulo, inquam, faciam.
- Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit?
- Stoicos roga.
- Esse enim, nisi eris, non potes.
- Quid vero?
- Nulla erit controversia.
- Immo videri fortasse.
- Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur?