10 reasons why your piano loves you
Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit;
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Natura sic ab iis investigata est, ut nulla pars caelo, mari, terra, ut poëtice loquar, praetermissa sit; Quis tibi ergo istud dabit praeter Pyrrhonem, Aristonem eorumve similes, quos tu non probas? Duo Reges: constructio interrete. Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. Sint modo partes vitae beatae. Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari. Atque hoc dabitis, ut opinor, si modo sit aliquid esse beatum, id oportere totum poni in potestate sapientis. Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Itaque his sapiens semper vacabit.
Cave putes quicquam esse verius.
Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Qui si omnes veri erunt, ut Epicuri ratio docet, tum denique poterit aliquid cognosci et percipi. Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Hunc ipsum Zenonis aiunt esse finem declarantem illud, quod a te dictum est, convenienter naturae vivere. Nam quid possumus facere melius? Si enim ad populum me vocas, eum.
Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don.
Videsne quam sit magna dissensio?
Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Atqui, inquit, si Stoicis concedis ut virtus sola, si adsit vitam efficiat beatam, concedis etiam Peripateticis. Quis Aristidem non mortuum diligit? Istic sum, inquit. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Hic ambiguo ludimur.
Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est. Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Sed certe opus est ea valere et vigere et naturales motus ususque habere, ut nec absit quid eorum nec aegrum debilitatumve sit; Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Erat enim res aperta. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Quis istum dolorem timet? Primum non saepe, deinde quae est ista relaxatio, cum et praeteriti doloris memoria recens est et futuri atque inpendentis torquet timor?
- Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;
- Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit?
- Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.
- Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus?
- Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate.
- Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit.
- Cui Tubuli nomen odio non est?
- Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit.
An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? Tubulo putas dicere? Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Quod enim vituperabile est per se ipsum, id eo ipso vitium nominatum puto, vel etiam a vitio dictum vituperari. Hominum non spinas vellentium, ut Stoici, nec ossa nudantium, sed eorum, qui grandia ornate vellent, enucleate minora dicere. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Bonum integritas corporis: misera debilitas.
- A mene tu?
- Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans;
- At certe gravius.
- At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit.
- Numquam facies.
- Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere.
- Sed ad illum redeo.
- Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc?
Quibus natura iure responderit non esse verum aliunde finem beate vivendi, a se principia rei gerendae peti; Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos;