10 reasons why your tale loves you

Ut id aliis narrare gestiant?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Itaque ab his ordiamur. Certe non potest. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Duo Reges: constructio interrete. Num quid tale Democritus? Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Primum non saepe, deinde quae est ista relaxatio, cum et praeteriti doloris memoria recens est et futuri atque inpendentis torquet timor?

Quae similitudo in genere etiam humano apparet. In primo enim ortu inest teneritas ac mollitia quaedam, ut nec res videre optimas nec agere possint. Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Sed ad bona praeterita redeamus. Ego vero isti, inquam, permitto. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. An eiusdem modi? Summum a vobis bonum voluptas dicitur. In schola desinis. Restatis igitur vos; Quod quidem iam fit etiam in Academia. Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere.

• Chrysippus autem exponens differentias animantium ait alias earum corpore excellere, alias autem animo, non nullas valere utraque re;
• Sin eam, quam Hieronymus, ne fecisset idem, ut voluptatem illam Aristippi in prima commendatione poneret.
• Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur.
• Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus;

Ego autem tibi, Piso, assentior usu hoc venire, ut acrius
aliquanto et attentius de claris viris locorum admonitu
cogitemus.

Possumusne ergo in vita summum bonum dicere, cum id ne in
cena quidem posse videamur?

Immo videri fortasse.

Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt.

Quid iudicant sensus?

Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est.

Quid ergo?

Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus.

Idemne, quod iucunde?

Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos.

Magna laus.

Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?

Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo;

Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. Itaque his sapiens semper vacabit. Id quaeris, inquam, in quo, utrum respondero, verses te huc atque illuc necesse est. Nam ante Aristippus, et ille melius. Quonam, inquit, modo? Certe non potest. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit? Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Nec enim ignoras his istud honestum non summum modo, sed etiam, ut tu vis, solum bonum videri. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Primum divisit ineleganter;

Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris?

Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Itaque ab his ordiamur. Ea enim omnia, quae illi bona dicerent, praeposita esse, non bona, itemque illa, quae in corpore excellerent, stulte antiquos dixisse per se esse expetenda; Ut aliquid scire se gaudeant? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo.

Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Nemo nostrum credebat, eratque veri similius hunc mentiri, cuius interesset, quam illum, qui id se rogasse scripsisset, quod debuisset rogare. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum; Minime vero, inquit ille, consentit. Suo enim quisque studio maxime ducitur. Et quod est munus, quod opus sapientiae?

1. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.
2. Etiam inchoatum, ut, si iuste depositum reddere in recte factis sit, in officiis ponatur depositum reddere;
3. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;
4. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.

Nam ceteris in rebus síve praetermissum sive ignoratum est quippiam, non plus incommodi est, quam quanti quaeque earum rerum est, in quibus neglectum est aliquíd.