Making your mom lovingly shady

Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. De quibus cupio scire quid sentias. Amicitiae vero locus ubi esse potest aut quis amicus esse cuiquam, quem non ipsum amet propter ipsum? Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Itaque [redacted] in primis ingenuus et gravis, dignus illa familiaritate Scipionis et Laelii, Panaetius, cum ad Q. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Duo Reges: constructio interrete. Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;

Et tamen tantis vectigalibus ad liberalitatem utens etiam sine hac Pyladea amicitia multorum te benivolentia praeclare tuebere et munies.

1. Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum;
2. Si ista mala sunt, in quae potest incidere sapiens, sapientem esse non esse ad beate vivendum satis.
3. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius.
4. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit.

Paria sunt igitur.

Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat?

Optime, inquam.

Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.

Sed fortuna fortis;

Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret?

Haec dicuntur inconstantissime.

Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit.

An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa
curabit?

Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus
sensuum iudicia defendere.

Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Hominum non spinas vellentium, ut Stoici, nec ossa nudantium, sed eorum, qui grandia ornate vellent, enucleate minora dicere. Quod est, ut dixi, habere ea, quae secundum naturam sint, vel omnia vel plurima et maxima. Infinitio ipsa, quam apeirian vocant, tota ab illo est, tum innumerabiles mundi, qui et oriantur et intereant cotidie. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Si ad corpus pertinentibus, rationes tuas te video compensare cum istis doloribus, non memoriam corpore perceptarum voluptatum; Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.

Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Illi enim inter se dissentiunt. Eaedem res maneant alio modo. Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Qualis ista philosophia est, quae non interitum afferat pravitatis, sed sit contenta mediocritate vitiorum? Crasso, quem semel ait in vita risisse Lucilius, non contigit, ut ea re minus agelastoj ut ait idem, vocaretur. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Hoc sic expositum dissimile est superiori. Praeclarae mortes sunt imperatoriae;

• Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile.
• Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?
• Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt.
• Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit.

Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;

Eam stabilem appellas. Et tamen ego a philosopho, si afferat eloquentiam, non asperner, si non habeat, non admodum flagitem. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Theophrastum tamen adhibeamus ad pleraque, dum modo plus in virtute teneamus, quam ille tenuit, firmitatis et roboris. Cum enim summum bonum in voluptate ponat, negat infinito tempore aetatis voluptatem fieri maiorem quam finito atque modico. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Immo videri fortasse. Torquatus, is qui consul cum Cn. Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;

Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet.

Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Sed quod proximum fuit non vidit. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Sed nimis multa. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Quae enim cupiditates a natura proficiscuntur, facile explentur sine ulla iniuria, quae autem inanes sunt, iis parendum non est. Alterum autem genus est magnarum verarumque virtutum, quas appellamus voluntarias, ut prudentiam, temperantiam, fortitudinem, iustitiam et reliquas eiusdem generis. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter. Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur;