5 reasons why your king loves you

Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Itaque eo, quale sit, breviter, ut tempus postulat, constituto accedam ad omnia tua, Torquate, nisi memoria forte defecerit. In primo enim ortu inest teneritas ac mollitia quaedam, ut nec res videre optimas nec agere possint. Nihil enim arbitror esse magna laude dignum, quod te praetermissurum credam aut mortis aut doloris metu. In omni enim arte vel studio vel quavis scientia vel in ipsa virtute optimum quidque rarissimum est. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Duo Reges: constructio interrete. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Mihi enim satis est, ipsis non satis.

1. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim.
2. Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia.
3. Ille incendat?

Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Ea possunt paria non esse. Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Quid, cum volumus nomina eorum, qui quid gesserint, nota nobis esse, parentes, patriam, multa praeterea minime necessaria? Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Itaque ne iustitiam quidem recte quis dixerit per se ipsam optabilem, sed quia iucunditatis vel plurimum afferat. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant.

Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Non enim in ipsa sapientia positum est beatum esse, sed in iis rebus, quas sapientia comparat ad voluptatem. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides.

De quibus cupio scire quid sentias. Sed qui ad voluptatem omnia referens vivit ut Gallonius, loquitur ut Frugi ille Piso, non audio nec eum, quod sentiat, dicere existimo. Nec vero ut voluptatem expetat, natura movet infantem, sed tantum ut se ipse diligat, ut integrum se salvumque velit. Sed et illum, quem nominavi, et ceteros sophistas, ut e Platone intellegi potest, lusos videmus a Socrate. Curium putes loqui, interdum ita laudat, ut quid praeterea sit bonum neget se posse ne suspicari quidem. Perfecto enim et concluso neque virtutibus neque amicitiis usquam locum esse, si ad voluptatem omnia referantur, nihil praeterea est magnopere dicendum.

Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate.

Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Polycratem Samium felicem appellabant. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Nam nec vir bonus ac iustus haberi debet qui, ne malum habeat, abstinet se ab iniuria. Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Scripta sane et multa et polita, sed nescio quo pacto auctoritatem oratio non habet. Quid est igitur, cur ita semper deum appellet Epicurus beatum et aeternum? Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Qua exposita scire cupio quae causa sit, cur Zeno ab hac antiqua constitutione desciverit, quidnam horum ab eo non sit probatum; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis.

Atque ego: Scis me, inquam, istud idem sentire, Piso, sed a
te opportune facta mentio est.

Cur, nisi quod turpis oratio est?

Falli igitur possumus.

Hoc non est positum in nostra actione.

Non igitur bene.

Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.

Non igitur bene.

Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere.

Quae enim dici Latine posse non arbitrabar, ea dicta sunt a te verbis aptis nec minus plane quam dicuntur a Graecis.

• Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus.
• Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt;