Rejoice a definition: A how to guide

Tibi hoc incredibile, quod beatissimum.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Princeps huius civitatis Phalereus Demetrius cum patria pulsus esset iniuria, ad Ptolomaeum se regem Alexandream contulit. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Sint modo partes vitae beatae. Nunc dicam de voluptate, nihil scilicet novi, ea tamen, quae te ipsum probaturum esse confidam. Duo Reges: constructio interrete. Num quid tale Democritus? Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. In schola desinis.

Falli igitur possumus.

Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur;

Quis negat?

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas.

Ita credo.

Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Tubulo putas dicere?

Nihil opus est exemplis hoc facere longius.

Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest. Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Illo enim addito iuste fit recte factum, per se autem hoc ipsum reddere in officio ponitur. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. An eum locum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt? Verum enim diceret, idque Socratem, qui voluptatem nullo loco numerat, audio dicentem, cibi condimentum esse famem, potionis sitim. Tanta vis admonitionis inest in locis; Hoc est vim afferre, Torquate, sensibus, extorquere ex animis cognitiones verborum, quibus inbuti sumus. Respondeat totidem verbis. Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re;

• Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.
• Quarum cum una sit, qua mores conformari putantur, differo eam partem, quae quasi stirps ets huius quaestionis.
• Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur.
• An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.
• Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis.
• Eam stabilem appellas.
• Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don.

Nec vero dico eorum metum mortis, qui, quia privari se vitae
bonis arbitrentur, aut quia quasdam post mortem formidines
extimescant, aut si metuant, ne cum dolore moriantur,
idcirco mortem fugiant;

Ego autem tibi, Piso, assentior usu hoc venire, ut acrius
aliquanto et attentius de claris viris locorum admonitu
cogitemus.

Itaque dicunt nec dubitant: mihi sic usus est, tibi ut opus est facto, fac. Deinde, ubi erubuit-vis enim est permagna naturae-, confugit illuc, ut neget accedere quicquam posse ad voluptatem nihil dolentis. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; An obliviscimur, quantopere in audiendo in legendoque moveamur, cum pie, cum amice, cum magno animo aliquid factum cognoscimus? Tria genera bonorum; Quod enim dissolutum sit, id esse sine sensu, quod autem sine sensu sit, id nihil ad nos pertinere omnino. Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Torquatus, is qui consul cum Cn.

Alterum autem genus est magnarum verarumque virtutum, quas appellamus voluntarias, ut prudentiam, temperantiam, fortitudinem, iustitiam et reliquas eiusdem generis.

1. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.
2. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio.
3. Laboro autem non sine causa;
4. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum?

Deprehensus omnem poenam contemnet.

Quis istud, quaeso, nesciebat? Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Quid sequatur, quid repugnet, vident. Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Scripsit enim et multis saepe verbis et breviter arteque in eo libro, quem modo nominavi, mortem nihil ad nos pertinere. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Qualis est igitur omnis haec, quam dico, conspiratio consensusque virtutum, tale est illud ipsum honestum, quandoquidem honestum aut ipsa virtus est aut res gesta virtute; Si longus, levis. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas;

Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor; Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Prave, nequiter, turpiter cenabat; Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Quid sequatur, quid repugnet, vident. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico.