Making your garbage compactly incomplete

Et ille ridens: Video, inquit, quid agas;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duo Reges: constructio interrete. Ergo omni animali illud, quod appetiti positum est in eo, quod naturae est accommodatum. Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Si ad corpus pertinentibus, rationes tuas te video compensare cum istis doloribus, non memoriam corpore perceptarum voluptatum; Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Paria sunt igitur. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse.

Age sane, inquam.

Quare conare, quaeso.

Iam enim adesse poterit.

Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit?

Quid iudicant sensus?

Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt.

Nihil sane.

An eum locum libenter invisit, ubi Demosthenes et Aeschines inter se decertare soliti sunt?

Non igitur bene.

Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat.

Nec vero ut voluptatem expetat, natura movet infantem, sed tantum ut se ipse diligat, ut integrum se salvumque velit.

• Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-;
• Quia voluptatem hanc esse sentiunt omnes, quam sensus accipiens movetur et iucunditate quadam perfunditur.
• [redacted]tilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q.

Erat enim Polemonis. Aut pertinacissimus fueris, si in eo perstiteris ad corpus ea, quae dixi, referri, aut deserueris totam Epicuri voluptatem, si negaveris. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Non igitur bene. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Hic ambiguo ludimur. Itaque contra est, ac dicitis; Nam si quae sunt aliae, falsum est omnis animi voluptates esse e corporis societate. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Modo enim fuit Carneadis, quem videre videor-est, enim nota imago -, a sedeque ipsa tanta ingenii, magnitudine orbata desiderari illam vocem puto. Hoc loco tenere se Triarius non potuit.

1. Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur.
2. Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris?
3. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat;

Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate.

Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio. Ita, quem ad modum in senatu semper est aliquis, qui interpretem postulet, sic, isti nobis cum interprete audiendi sunt. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Quae enim constituta sunt prima naturae, ad ea si voluptas
accesserit, unum aliquod accesserit commodum corporis neque
eam constitutionem summi boni, quae est proposta, mutaverit.

Quid ergo dubitamus, quin, si non dolere voluptas sit summa,
non esse in voluptate dolor sit maximus?

Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti. De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? At enim hic etiam dolore. Vides igitur te aut ea sumere, quae non concedantur, aut ea, quae etiam concessa te nihil iuvent. Sunt etiam turpitudines plurimae, quae, nisi honestas natura plurimum valeat, cur non cadant in sapientem non est facile defendere. Itaque et vivere vitem et mori dicimus arboremque et novellan et vetulam et vigere et senescere. Sin autem est in ea, quod quidam volunt, nihil impedit hanc nostram comprehensionem summi boni. At enim sequor utilitatem.

Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Dicimus aliquem hilare vivere; Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Quod totum contra est. Quare attende, quaeso. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit.